ΧΑΡΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ
ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ
ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ.



Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ.ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΟΝ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΣΜΟ,
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΤΗΝ ΜΑΣΟΝΙΑ.
ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ


ΠΙΣΤΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΓΙ'ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙἈΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ!!!!!!!!


Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΘΕΛΕΙ ΟΧΙ Ν΄ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ,ΑΛΛΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ ΤΟ ΦΡΟΝΙΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΙΣΤΗ.
ΠΑΤΗΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ







ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;


1.Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ;

2.Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ;

3.Ο ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ;

4.ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ;






ΑΡΑΓΕ ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ;



ΤΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Α) ΤΟΥ ΑΔΑΜ

Β)ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

Γ)ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ.

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ




















Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ.

Ο Απόστολος Ανδρέας καταγόταν από ένα μικρό χωριό της Παλαιστίνης, τη Βηθσαϊδά. . Ο Απ. Ανδρέας είχε αδελφό τον κορυφαίο Απόστολο Πέτρο. Το όνομα Ανδρέας είναι Ελληνικό.
Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν αδελφοί. Ο πατέρας των ήταν πτωχότατος. Στα παιδιά του, τους έμαθε την τέχνη του ψαρά, την οποίαν είχε και αυτός. Δεν είχε την δύναμη να τους σπουδάσει. Ο πατέρας των ονομάζετε Ιωνάς και ψάρευε στην θάλασσα της Τιβεριάδος. Ο Ανδρέας προτίμησε την παρθενική ζωή και δεν θέλησε να παντρευτεί. Όταν όμως άκουσε, ότι ο Πρόδρομος Ιωάννης κήρυττε εις τα πλήθη μετάνοια, έτρεξε εκεί και έγινε μαθητής του. Είχε ο μακάριος επιθυμία να μάθη υψηλότερα πράγματα και να πλησιάσει τον Θεό.
Γίνεται μαθητής του Προδρόμου
Γι αυτό άφησε τον κόσμο και τα του κόσμου και προσκολλήθηκε στον Ιωάννη. Άκουσε εκεί το προφητικό του κήρυγμα και επειδή είχε την ψυχή του καθαρή από αμαρτίες, πίστεψε αμέσως, ότι το κήρυγμα του Προδρόμου ήταν θέλημα Θεού και ότι φέρνει σωτηρία.
Πρωτόκλητος
Επειδή πρώτος εκλήθη ο Ανδρέας από τον Χριστό, γι αυτό λέγεται Πρωτόκλητος.
Ο Κύριος πήγε στη λίμνη Γενησαρέτ. Εκεί βρήκε τον Ανδρέα και τον Πέτρο να εργάζονται και τους κάλεσε κοντά Του, λέγοντας : «Ἄφετε τά δίκτυα ταῦτα καί ἀκολουθεῖτε μοί καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Αυτοί αμέσως άφησαν τα δίκτυα και ακολούθησαν τον Χριστό.
Ο μακάριος Ανδρέας, βλέποντας κάθε μέρα διάφορα θαύματα του Κυρίου, αφιερωνόταν πιο πολύ με την ψυχή του στο Χριστό. Τον ακολουθούσε παντού και πάντοτε. Είχε δε την προθυμία να τον υπηρετήσει καινά μαρτυρήσει δι Αυτόν.
Ο κλήρος του Ασία και Ελλάδα
Μετά την Πεντηκοστή οι Απόστολοι έβαλαν κλήρο και εις τον Ανδρέα έπεσε ο κλήρος να κηρύξει στην Βιθυνία. Η Βιθυνία ήταν μεγάλη χώρα στην Μ. Ασία. Απλώνεται από την Μαύρη θάλασσα, τον Βόσπορο, την Προποντίδα, την Γαλατία πού είναι η σημερινή Άγκυρα, την Φρογία, Παφλαγονία:. Επίσης έπρεπε να κηρύξει στην Θράκη, Μακεδονία, Θεσσαλία και Νότιον Ελλάδα.
Είναι αδύνατον να περιγράψει κανείς όλες τις οδοιπορίες και τους πειρασμούς πού συναντούσε σε κάθε τόπο. Είναι αδύνατον να διηγηθεί τις διδαχές, τις θεραπείες, τις στερήσεις, τους καταδιωγμούς, τα βάσανα του Αγ. Ανδρέου.
Στην Αμισό της Μαύρης θαλάσσης - Η δράση του στη Νίκαια
Μετέβη στην Αμισό και αργότερα στη Νίκαια. Εκεί κήρυττε τον Χριστό και βάπτιζε Χριαστιανούς.
Εν συνεχεία μετέβη στη Χαλκηδόνα, στην Προποντίδα, στο Σκούταρι της Κωνσταντινουπόλεως έως τα Νεόκαστρα. Από εκεί μετέβη στην Ποντοκράκλεια και την Αμάστριδα.
Ήσαν κι αυτές πόλεις της Βιθυνίας. Σ’ όλα αυτά τα μέρη δίδασκε, βάφτιζε και τους χειροτονούσε ιερείς για να τους εξυπηρετούν, στα Μυστήρια, στον αγιασμό τους και στο κήρυγμα.
Στη Σινώπη βασανίζεται & φυλακίζεται
Προ του Αποστόλου Ανδρέα, είχε μεταβεί στη Σινώπη ο Απόστολος Ματθαίος, ο όποιος εξελέγη Απόστολος, αντί του Ιούδα. Μόλις όμως άρχισε να διδάσκει για τον Χριστό τους Σινωπείς, εκείνοι τον συνέλαβαν και τον έρριψαν στις φυλακές. Όταν όμως ήρθε στη Σινώπη ο Ανδρέας και άκουσε, ότι ο Ματθαίος είναι στη φυλακή, αμέσως έκανε προσευχή και την ίδια στιγμή έσπασαν τα δεσμά, άνοιξαν οι φύλακες και βγήκε ο Ματθαίος.
Οι Σινωπείς όμως, πού τον καιρό εκείνο ήταν άπιστοι και άγριοι, μόλις είδαν τον Ανδρέα, πού συνέτριψε και άνοιξε τις φυλακές. Τον κτύπησαν ανηλεώς και τον πέταξαν έξω, από την πόλη στην κόπρο, διότι τον νόμισαν πεθαμένο.
Ο Χριστός όμως δεν άφησε το μαθητή του να βασανίζεται και να τιμωρείται έτσι, αλλά του παρουσιάστηκε, του έδωσε θάρρος και τον γιάτρεψε από τις πληγές. Ένας όμως Σινωπαίος του είχε κόψει με τα δόντια του το δάκτυλο του χεριού του. Ο Κύριος το έκαμε γερό. Κατόπιν τον ευλόγησε, τον καθοδήγησε να μην αμελή την διδασκαλία Του. Ο Απόστολος Ανδρέας πρωί - πρωί μπήκε πάλι στη Σινώπη υγιής και χωρίς πληγές, χαίρων και αγαλλόμενος. Βλέποντας αυτά μετανόησαν, έπεσαν στα ποδιά των Αγίων και ζήτησαν συγχώρηση. Μετά ταύτα τους δίδαξε ο Άγιος την πίστη του Χριστού και τους βάφτισε στο όνομα της Αγίας Τριάδος.
Ανέστησε νεκρό
Μια γυναίκα είχε μονάκριβο παιδί. Κάποιος εχθρός της το φόνευσε και εξαφανίσθηκε εκείνος. Η μητέρα του παιδιού, πού δεν είχε άλλη παρηγοριά, έπεσε στα πόδια του Αγίου και πίστεψε μ’ όλη της την καρδιά τον Χριστό.
Ο Απόστολος τη λυπήθηκε και, για να απόδειξη τον αληθινό Θεό, ανέστησε το παιδί της. Αυτό το θαύμα, όταν το είδαν οι κάτοικοι της Σινώπης, πίστεψαν όλοι σχεδόν συν γυναιξί και τέκνοις.
 
Κηρύττει σε ημιαγρίους λαούς
Αναχώρησε στα ανατολικά μέρη της Μαύρης θαλάσσης, στους Αλανούς. τους Αβασγούς, και την Σεβαστούπολιν. Εκεί κήρυξε το Ευαγγέλιο και τράβηξε στη χριστιανική θρησκεία πολλούς κατοίκους των πόλεων και των χωρών εκείνων.
Κατόπιν πέρασε από τους Ζικχούς, τους σημερινούς Τσερκέζους, τους Βοσποριανούς, το στένωμα του Καφά πού ήταν ο Κιμέριος Βόσπορος, ο πορθμός του Κέρτς. Όλα τα μέρη αυτά ήσαν στην Σκυθία, την σημερινή Ουκρανική Ρωσία. Εκεί ο Άγιος έμεινε αρκετό καιρό. Δίδαξε, κήρυξε τον Χριστό στα μέρη εκεί να και βάπτισε όσους πίστεψαν.
Φθάνει εις το Βυζάντιο
Έπειτα ο Άγιος αναχώρησε και επήγε στο Βυζάντιο, την σημερινή Κωνσταντινούπολη. Έκαμε στην πόλη αυτή πολλά θαύματα και οδήγησε όλους σχεδόν τους κατοίκους στην θεογνωσία. Ο Απ. Ανδρέας είναι ο πολιούχος της Κωνσταντινουπόλεως.
Κατεβαίνει στην Πελοπόννησο
Κατόπιν πέρασε όλη την Θράκη και την Μακεδονία και Θεσσαλία. Με την διδασκαλία και τα θαύματα του, πού έκανε τράβηξε πολλούς εις τον Χριστό από τους κατοίκους των μερών εκείνων. Ακολούθως κατέβηκε στην Ελλάδα και στην Πελοπόννησο, τέλος κατέληξε εις τας Πάτρας.
Στην Πάτρα θεραπεύει ανίατο
Όταν μπήκε στην πόλη των Πατρών, φιλοξενήθηκε στο σπίτι ενός άρρωστου, πού ονομαζόταν Σώσιος. Επάνω του ο Άγιος Ανδρέας έβαλε το χέρι του και τον θεράπευσε αμέσως από την ανίατη και επικίνδυνη ασθένεια του.
Αυτό το θαύμα το πληροφορήθηκε ένας άλλος ασθενής, πού ήταν αιχμάλωτος του ηγεμόνος Αιγεάτου και της γυναικός του Μαξιμίλλας. Πήγε σ’ αυτόν και του φώναξε ο Απόστολος δυνατά: «Ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τόν ὅποιον ἐγώ κηρύττω, λάβε τήν ὑγείαν σου καί πήγαινε εἰς ὁδόν εἰρήνης».
Σε λίγες μέρες η Μαξιμίλα έπεσε σε βαρύτατη ασθένεια.. Έτρεξαν όλοι οι γιατροί, αλλά δεν μπόρεσαν με όλα τα μέσα, πού διέθεταν να την ωφελήσουν. Ο άνδρας της, ο Αιγεάτης, διέθεσε σε γιατρούς και γιατρικά άφθονα χρήματα, αλλά στάθηκε αδύνατον να την θεραπεύσουν.
Ο Άγιος Ανδρέας επήγε, έβαλε το χέρι του επάνω της και αμέσως αυτή θεραπεύτηκε και σηκώθηκε από το κρεβάτι της.
Όταν είδε αυτό το θαύμα ο Αιγεάτης, πήρε με τα χέρια του πολύ θησαυρό και τον πέταξε στα πόδια του Αγίου, παρακαλώντας τον γονατιστός να λάβει τον θησαυρό, για αμοιβή του; Αυτός επιθυμούσε την επιστροφή του λαού της Αχαΐας και των Πατρών και την μετάνοια του Αιγεάτου. Γι αυτό δεν δέχθηκε τους θησαυρούς, πού του προσέφεραν. Βρήκε τότε ευκαιρία ο Άγιος και τους δίδαξε πολλά.
 Το όνομα του Άγιου έγινε πια γνωστό στην Πάτρα και ιδίως μεταξύ των πτωχών, πού υπέφεραν από πολλές ασθένειες. Αυτοί έτρεχαν και έπεφταν στα πόδια του Άγιου Ανδρέου και θεραπεύονταν. Αυτούς τους καθάριζε, τους θεράπευε και τους βάπτιζε στο όνομα της Άγιας Τριάδος.
Πώς πίστεψε ο σοφός Στρατοκλής
Ένας αδελφός του Αιγεάτη, ονόματι Στρατοκλής, σοφός και μαθηματικός των Αθηνών, πήγε στην Πάτρα, για να επιτροπεύσει τον Αιγεάτη, στον καιρό πού θα απουσίαζε.
Είχε μαζί του ένα πολύ έμπιστο υπηρέτη. Τον αγαπούσε σαν αδελφό του, διότι ήταν ειλικρινής και φρόνιμος. Αυτός σεληνιάστηκε τις ημέρες εκείνες και υπέφερε από τα δαιμόνια. Ο Απόστολος ήλθε στο σπίτι του Στρατοκλή και αμέσως έφυγαν τα δαιμόνια από τον υπηρέτη εκείνον και έγινε τελείως υγιής.
Όταν είδαν το θαύμα αυτό ο Στρατοκλής και η Μαξιμίλλα αρνήθηκαν και αναθεμάτισαν την ειδωλολατρία και έγιναν χριστιανοί Βαπτίστηκαν από τον Απ. Ανδρέα και από κείνη την ημέρα ήσαν αχώριστοι από τον Άγιο Ανδρέα. Κάθε μέρα τους δίδασκε τον λόγο του Θεού και την πίστη του Χριστού.
Ο Ηγεμών Αιγεάτης φυλακίζει τον Άγιο Ανδρέα
Ο Αιγεάτης όταν γύρισε έμαθε ότι η γυναίκα του Μαξιμίλλα περιφρονούσε τους θεούς και προσκυνούσε τον Χριστό και διδασκόταν από τον Απ. Ανδρέα. Τότε ο Αιγεάτης έγινε έξω φρενών διέταξε αμέσως την φυλάκιση του και σκεπτόταν με ποιο θάνατο να τον θανατώσει.
Χειροτονεί τον Στρατοκλή Επίσκοπο Πατρών
Τα μεσάνυκτα ο Στρατοκλής πήρε την νύφη του Μαξιμίλλα και άλλους Χριστιανούς, από κείνους πού είχαν πιστέψει και βαπτιστεί και τρέξανε στην φυλακή, πού ήταν ο Άγιος.
Η φυλακή ήταν σφραγισμένη με την ιδιαίτερη σφραγίδα του Αιγεάτου και οι στρατιώτες φύλαγαν με ασφάλεια τον Άγιο. Όταν έφθασαν εκεί, κτύπησαν σιγά την πόρτα για να τους ακούσει ο Άγιος. Όταν άκουσε ο Απ. Ανδρέας τον κτύπο της θύρας, προσευχήθηκε και άνοιξε η θύρα αυτομάτως. Μπήκαν μέσα και έπεσαν στα πόδια του Άγιου ο Στρατοκλής και η Μαξιμίλλα. Τον παρακαλούσαν να τους στερεώσει και να τους δυναμώσει στην Αληθινή πίστη του Θεού.
 Ο Αγ. Ανδρέας τους δίδαξε πολλά, τους συμβούλεψε και αμέσως κατόπιν χειροτόνησε τον Στρατοκλή επίσκοπο Παλαιών Πατρών. Αφού τους ευχήθηκε και τους ευλόγησε, τους έστειλε εις όδο ειρήνης. Ο Άγιος Ανδρέας με προσευχή σφάλισε πάλι την θύρα της φυλακής, καθώς ήταν σφραγισμένη και καθόταν αναμένοντας την απόφαση του ασεβούς Αιγεάτου.
Τον σταυρώνουν χιαστί.
Διέταξε, λοιπόν, τους στρατιώτες να πάνε τον Άγιο εις τον τόπον του Σαυρού και να τον σταυρώσουν κατωκέφαλα.
Όταν έφθασε ο Άγιος είδε τον σταυρόν, προσευχήθηκε και τον εγκωμίασε, διότι γινόταν αιτία ν’ ανεβεί στον ουρανό. Δίδαξε κατόπιν και ευλόγησε τους παρευρεθέντες Χριστιανούς και χαίρων και αγαλλόμενοι ανέβηκε ατό σταυρό.
Ο Ηγεμόνας αυτοκτονεί
Ο Επίσκοπος Πατρών Στρατοκλής, μετά την σταύρωση πήγε να κατεβάσει από τον σταυρό τον Άγιο. Άλλα ο Αιγεάτης δεν τον άφησε. Μαζεύτηκαν όμως οι Χριστιανοί και επέμεναν να ξεκαρφώσουν τον Άγιο από τον σταυρόν. Αλλά ο Άγιος, ζωντανός ακόμα επάνω στο σταυρό, παρακαλούσε το πλήθος να μην αντισταθεί κατά της αποφάσεως του Αιγεάτου για να μη γίνει σύγχυσης και ταραχή. Άλλωστε αυτός επιθυμώντας τον υπέρ Χριστού θάνατον, πήγε θεληματικά στον σταυρό, Όταν είδε ο Αιγεάτης την αγανάκτηση και
την ορμή του λαού, έτρεξε να κατεβάσει τον Άγιο, αλλά ούτε αυτόν τον ασεβή άφησε ο Άγιος, λέγοντας του:
— Καλλίτερα είναι να λύσης τον εαυτό σου από τα νοητά δεσμά της απιστίας σου, παρά εμένα από τούτα τα αισθητά. Διότι εγώ μεν σε λίγο πηγαίνω εις Αιωνία ανάπαυσιν, συ όμως εάν δεν μετανοήσεις και πιστέψεις στον Χριστό, μάθε ότι σε λίγες μέρες θα χάσης και την πρόσκαιρη και την αιώνια ζωή.
Εν συνεχεία ο Απ. Ανδρέας εν μέσω των φρικτών πόνων συμβούλεψε από τον σταυρόν τον λαό να επιμείνει στην πίστη του Θεού, τους ευχήθηκε και κατόπιν παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Κυρίου εις ηλικία 80 ετών.
Ο δυστυχής Αιγεάτης, μη υποφέροντας την κατακραυγή του λαού των Πατρών, έγινε μανιακός. Είχε τύψεις για τον άδικο θάνατο του Αποστόλου και ιατρού της πόλεως. Ο σατανάς τον οδήγησε σε αυτοκτονία, για να του πάρει την ψυχή για πάντα. Ανέβηκε σ’ ένα ψηλό γκρεμό, πού ονομάζεται Υψηλά Αλώνια και από κει έπεσε κάτω και συντρίφτηκε.
Ο ενταφιασμός του Αποστόλου
Τότε ο Στρατοκλής και η Μαξιμίλλα κατέβασαν το Τίμιον Σώμα του Αποστόλου από τον Σταυρό, το άλειψαν με μύρα και το ενταφίασαν σε επίσημο τόπο.
Πως το Άγιο Λείψανο του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη
Βασιλεύς τότε ήταν ο γιός του Μ. Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος. Αυτός επιθύμησε να φέρει στην Κωνσταντινούπολη τα άγια λείψανα των ενδόξων Αποστόλων, Ανδρέου, Λουκά και Τιμοθέου, για να τα καταθέσει στον ναό των Αγ. Αποστόλων. Έστειλε ο Άγιο Αρτέμιο αυτός μετέβη και εις τας Πάτρας και ζήτησε επιμόνως από τους Πατρινούς το λείψανο του Αγ. Ανδρέου. Δεν μπόρεσε όμως να τους πείσει να υποχωρήσουν. Ο Άγιος Αρτέμιος όμως τους είπε:
— Εάν επιμείνετε, ο βασιλεύς θα το πάρει διά της βίας. Αλλά εσείς έχετε ανάγκη από νερό. Εγώ θα αναφέρω στον βασιλέα, ότι τότε μόνον συγκατατίθενται να δώσουν το Άγιο Λείψανο, εάν ο βασιλεύς τους μεταφέρει, με υδραγωγείο το νερό του Παναχαϊκού μέσα στην πόλη των Πατρών.
Εκείνοι το δέχθηκαν και έτσι απέκτησε η Πάτρα άφθονο νερό και υδρεύεται μέχρι σήμερον. Μετά από αυτά οι Πατρινοί παρέδωσαν το τίμιο Λείψανο του Αγ. Ανδρέου. Η κατάθεση αυτή του λειψάνου του εορτάζεται την 20ην Ιουνίου.
Η Αγία Κάρα του Αποστόλου Ανδρέου
Έπειτα από 500 χρόνια ο Βασίλειος ο Μακεδών (867 - 886) τους έστειλε πίσω την τίμια κάρα του Αγ. Ανδρέου, η όποια παρέμενε εκεί ως κειμήλιο και μέγα προπύργιο των Πατρών.
Δυστυχώς το 1460 ο Δεσπότης του Μωρέως Θωμάς Παλαιολόγος φεύγοντας τον Μωάμεθ Β, πού κυρίευσε την Πελοπόννησο, πήγε στον Πάπα της Ρώμης Πίον Β. Πήρε μαζί του την χαριτόβρυτη κάρα του Αγ. Ανδρέου και του την παρέδωσε.
Προ ολίγου όμως, το 1964, όταν οι σκοτεινές δυνάμεις αγωνίζονταν να μάς ενώσουν με τους Παπικούς, ο Πάπας, για να μας καλοπιάσει, έδωσε πάλι την αγία κάρα στην πόλη των Πατρών.
Στην Πάτρα διασώζεται εκτός της αγίας κάρας του Αποστόλου και το δάκτυλο του Άγιου, πού κόπηκε από τον Συνωπέα.
Σέ ένα χωριό της Κεφαλλονιάς βρίσκεται ένα τμήμα από το πόδι του Άγιου Ανδρέου, Φαίνεται, μάλιστα και το μέρος, πού ήταν το καρφί, όταν τον σταυρώσανε. Έκεί γίνονται πολλά θαύματα στους προσερχομένους πιστούς.
Εντύπωση προξενεί το, ότι η Αγ. Κάρα του Αποστόλου, καίτοι έχει τόσα χρόνια πού μας την έδωσε ο Πάπας, εντούτοις ουδέν θαύμα έκαμε! Ίσως διά την πονηριά του Πάπα.
Μας την επέστρεψε, για να μας καλοπιάσει και να ενωθούμε μαζί με τον αιρετικό αυτόν. Δεν θέλει να χρησιμοποιηθεί σαν όργανο η τίμια Κάρα του, διά να υποταχθεί η Ορθοδοξία.
ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΝΑΟ ΜΑΣ  ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΚΡΟ ΤΕΜΑΧΙΟΝ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ. 

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ

Ο Άγιος, κατά κόσμον Σοφοκλής, γεννήθηκε το 1913 και ήταν παιδί του Γεωργίου και της Μαγδαληνής Χασάπη ή Ουρουντιώτη, καθώς και ο δίδυμος αδελφός του αρχιμανδρίτης Ελπίδιος, κατά κόσμον Αλέξανδρος. Οι γονείς του, αν και κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου, έμεναν στην ενορία του Αγίου Σάββα στη Λευκωσία, αφού ο πατέρας του αγίου είχε δικό του πανδοχείο και φούρνο. Μαζί με τον αδελφό του Ελπίδιο, έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο για προσευχή και διάβαζαν βίους Αγίων, απ' όπου ιδιαιτέρως τους συγκίνησε ο βίος του Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτη, που κατά κάποιον τρόπο επέδρασε πάνω τους ώστε, να θέλουν να ακολουθήσουν τον μοναχικό βίο. Επίσης, εκτός από τη μητέρα τους, ιδιαίτερη επίδραση στο να αποκτήσουν εκκλησιαστική και ορθόδοξη συνείδηση είχε πάνω τους και η γιαγιά τους Λωξάντρα.
Σε ηλικία 14 ετών τα δύο αδέλφια πηγαίνουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου και μετά στα Ιεροσόλυμα, όπου φοιτούν στο εκεί Γυμνάσιο. Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο το 1939, ο μεν Ελπίδιος υπηρέτησε ως πρεσβύτερος σε διάφορους τόπους και εκοιμήθη στις 29 Νοεμβρίου 1983. Ο δε Φιλούμενος, παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα και το 1979 διορίστηκε υπεύθυνος του Φρέατος του Ιακώβ, στη Νεάπολη της Σαμάρειας.
Εκεί, τον επισκέπτονταν τακτικά φανατικοί Εβραίοι, οι όποιοι απαιτούσαν να βγάλει το Σταυρό και τις ει κόνες από την εκκλησία, αφού το θεωρούσαν προσκύνημα της Ιουδαϊκής θρησκείας. Μάλιστα, ένας από αυτούς, το επισκεπτόταν καθημερινά και προσευχόταν σ' αυτό. Ο π. Φιλούμενος, πιστός θεματοφύλακας των παραδοσιακών θεσμίων του Παναγίου Τάφου στο χώρο της Παλαιστίνης, εξηγούσε με το ταπεινό και πράο του ύφος πως, το Φρέαρ του Ιακώβ ανήκε στους χριστιανούς από πολλούς αιώνες. Θέλοντας μάλιστα να αποφεύγει εντελώς τις προκλήσεις, όταν ο Εβραίος αυτός εισερχόταν στην εκκλησία για να προσευχηθεί, σταματούσε τις ακολουθίες και τις συνέχιζε αργότερα. Στόχος του Εβραίου αυτού, όπως και των άλλων φανατικών, ήταν να μετατραπεί το Φρέαρ του Ιακώβ σε Ιουδαϊκό προσκύνημα με κάθε τρόπο.
  Στις 29 Νοεμβρίου 1979, ανήμερα της εορτής τού Αγίου Φιλουμένου, 2 ραβίνοι όρμησαν την ώρα που ο Άγιος τελούσε τον εσπερινό και τον κατακρεούργησαν κτυπώντας τον σταυροειδώς με το τσεκούρι, αρχικά στο πρόσωπο και αργότερα σε όλο του το σώμα. Ακόμη και κάτω από τα πόδια του σχημάτισαν σταυρούς με το τσεκούρι. Τα μάτια του βγήκαν, οι σιαγόνες του έσπασαν, τα γεννητικά του όργανα κόπηκαν. Η αποσπασματική δε κοπή των τριών δακτύλων με το οποίο έκανε το σημείο του Σταυρού, έδειξε ότι είχε βασανιστεί σε μια προσπάθεια να τον κάνουν να αρνηθεί την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Τελικά, τον αποκεφάλισαν και στη συνέχεια βεβήλωσαν την εκκλησία και το σταυρό κι έριξαν μια χειροβομβίδα, καταστρέφοντας τον χώρο. Το αποτρόπαιο έγκλημα βέβαια, ουδέ ποτε εξιχνιάστηκε, αλλά το αθώο αίμα του, μένει μέχρι σήμερα στους τοίχους, μαρτυρώντας τις φρικαλεότητες και αποτελώντας πηγή συντριβής για τους πιστούς, μα και επίσημη σφραγίδα, που ως άλλη ένδειξη θα πιστοποιήσει τον αιώνιο κολασμό των θητών, αν αυτοί παρέμειναν αμετανόητοι!
Το σκήνωμα του αγίου παραδόθηκε στους ορθοδόξους μετά από 6 μέρες, αλλά διατηρούσε την ευκαμψία του και ετάφη στο κοιμητήριο της Αγίας Σιών. Μετά από τέσσερα χρόνια, στην ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, το σώμα βρέθηκε άφθαρτο και ευωδίαζε. Τότε, έκλεισαν τον τάφο και τον ξανάνοιξαν τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε το ιερό σκήνωμα διατηρούσε μερική αφθαρσία και το ιερό σκήνωμα εξήλθε του τάφου ευωδιάζων και τοποθετήθηκε σε υάλινη λειψανοθήκη, στο βόρειο τμήμα του ιερού βήματος του ναού της Αγίας Σιών.
Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου που παρέλαβε το τίμιο λείψανο του μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι παρέμεινε 5 μέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο και''βοήθησε'' το Γέροντα Σωφρόνιο για να τον ντύσει, κινώντας την κατάλληλη στιγμή τα χέρια και τα πόδια. Συγκλονιστική είναι επίσης, η μαρτυρία τού κατά σάρκα αδελφού του, π. Ελπιδίου, που αν και μίλια μακριά, άκουσε τη φωνή του π. Φιλουμένου να του λέγει: ''Αδελφέ μου, με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ, μην αγανακτήσει''.
Η επίσημη αναγνώριση της Αγιότητάς του, έγινε τον Αύγουστο του 2008, με πρωτοβουλία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Στις 29 Νοεμβ. 2009 όμως, έγινε, από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, η επίσημη αγιοκατάταξη τού Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτου, (μέσα στο Καθολικό του νέου ιερού ναού της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, του Αγίου Φιλουμένου και του Αγίου Ιουστίνου, από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο) στο αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τελέστηκε Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο Προσκύνημα του Φρέατος του Ιακώβ.
  Ας έχουμε την ευχή του Αγίου-Ιερομάρτυρος Φιλουμένου, στον Ιερό μας αγώνα εναντίον της σιωνιστικής Νέας Αταξίας – Παγκοσμιοποίησης.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ.

ΙΕΡΑ   ΑΓΡΥΠΝΙΑ
Την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου καὶ ὤρα 08:00 μ.μ. καὶ μέχρι 01:00 π.μ.  στὸν Ἱερὸ Ναὸ μας  θὰ τελεστῇ Ἱερὰ Ἀγρυπνία ἐπί  την ἐτήσιον σύναξιν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας τῆς ἐπονομαζομένης ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΗΣ και  
 ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ & ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΥ & ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ
Απολυτίκιον Παναγίας Γερόντισσας.
χος πλ.α.Τόν συνάναρχον λόγον….
Παναγία Παρθένε σεμνή Γερόντισσα,τὴν Μονὴν ταύτην σκέπε τοῦ Παντοκράτορος,καὶ τὰ τέκνα σου ἀεὶ παραμύθησον,ἀσπαζόμενα θερμῶς,τὴν ἁγίαν σου μορφήν,καὶ κλήρου τοῦ ἐν τῷ ὄρει,Θαβὼρ μεταμορφωθέντος, ἀξίωσον ταῖς πρεσβείαις σου.
 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΩΡΑ 06:30- ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ
ΩΡΑ 07:00 - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Θ΄ΩΡΑΣ  - ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ –
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ  
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ  ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ
ΩΡΑ 08:00 ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ - ΛΙΤΗ - ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ
ΩΡΑ 09:15 - ΟΡΘΡΟΣ & ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
Απολυτίκιον. ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.Ήχος α . Της ερήμου πολίτης.
Της Ευβοίας τον γόνον, Πανελλήνων τον Γέροντα, της Θεολογίας τον μύστην και Χριστού φίλον γνήσιον, Πορφύριον τιμήσωμεν, πιστοί, τον πλήρη χαρισμάτων εκ παιδός. Δαιμονώντας γαρ λυτρούται, και ασθενείς ιάται πίστει κράζοντας, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε αγιάσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

ΛΟΓΟΙ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.ΠΕΡΙ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ.


 ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ
«Όταν αμαρτάνεις, να μην απελπίζεσαι. Με θάρρος και ελπίδα στο Θεό να μετανοείς και να πηγαίνεις στον Πνευματικό που σου έχω υποδείξει, αν δεν μπορώ εγώ, και να τα εξομολογείσαι. Έτσι μόνο θα σωθείς».
«Δεν υπάρχει απελπισία μέσα στην Εκκλησία»
Εκείνο που έλεγε, κυρίως, ήτανε για τη σημασία της εξομολογήσεως. Έλεγε:
«Δεν υπάρχει απελπισία όταν είσαι μέσα στην Εκκλησία, ό,τι και να έχεις κάνει, ό,τι και να έχεις υποστεί. Δεν υπάρχει απελπισία.
Στενοχώρια μπορεί να έχεις, αλλά απελπισία όχι.
Ο Θεός, μέσα από την εξομολόγηση –τόνιζε πάρα πολύ τη σημασία του Ιερέα, το χέρι του παπά… ήταν σαν να έβγαινε από εκεί η Θεία Χάρη- σε βοηθά και ξεπερνάς αυτά τα οποία μπορεί να σε οδηγήσουν στα έσχατα όρια της απελπισίας».
«Εκεί που απελπίζεσαι…»
«Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλνει κάτι που δεν το περιμένεις… αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Όπως και Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για εμάς, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του. Και όλοι μας είμαστε παιδιά Του Θεού. Και ό,τι καλό έχουμε, το έχουμε από Τον Θεό. Είναι δικό Του το δώρο. Δεν έχεις ακούσει στην Εκκλησία ότι: “Πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον,εκ σου του Πατρός των φώτων;”
Από το βιβλίο "Ανθολόγιο Συμβουλών"

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΠΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ.

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ & ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΛΥΠΙΟΥ ΤΟΥ ΚΙΟΝΙΤΟΥ.
Τα θαυμαστά ΟράματαΟ Αλύπιος, όπως είπαμε, γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Παφλαγονίας. Είχε γονείς ευγενείς και ξακουστούς και σε ήθη χρηστούς και ενάρετους. Η μητέρα του, όταν ήταν έγκυος, είδε όραμα, ότι κρατούσε ένα αρνί όμορφο. Αυτό είχε στα κέρατα του δύο λαμπάδες αναμμένες, που φώτιζαν και όλο το σπίτι έλαμπε. Αυτό ήταν σημείο της αρετής και της λαμπρότητας του με την οποία επρόκειτο να φωτίσει κόσμο πολύ, με τον θαυμάσιο βίο του. Και πάλιν όταν τον γέννησε είδε άλλο όραμα. Είδε ότι συνάχθηκε όλη η πολιτεία και με υμνωδίες και ιερά άσματα τον προσκύνησαν με πολλή ευλάβεια. Όταν ήταν τριών ετών και τελείωσε ο θηλασμός του βρέφους, απέθανε ο πατέρας του. Η μητέρα του από τα οράματα εκείνα και από τα άλλα σημεία εννόησε βαθειά, ότι το παιδί της έμελλε να γίνει δούλος γνήσιος του Θεού. Το πήγε, λοιπόν, και το παρέδωσε στην Εκκλησία, στα χέρια του Αρχιερέως Θεοδώρου.
Θεμέλιο η σωφροσύνη και η εγκράτεια
Ο Αρχιερεύς το φρόντισε σαν πατέρας πνευματικός και το ανέθρεψε με ευσέβεια, διδάσκοντας τον Νόμο του Κυρίου. Έβαλε, λοιπόν, από την παιδική ηλικία ο Όσιος ως πρώτα θεμέλια, τη σωφροσύνη και την εγκράτεια. Όταν του ερχόταν η επιθυμία να φάγει κάτι φαγώσιμο, πολεμούσε ανδρικέ τον εχθρό. Ούτε ψωμί δεν χόρταινε. Δάμαζε τη σάρκα και έσβηνε τις ορμές και το κινήματα της με την εγκράτεια. Τον θυμό τον νικούσε με την ταπείνωση. Ομοίως και τα υπόλοιπα πάθη τα κατανικούσε με τις αντίθετες αρετές και τα έκανε να υπακούουν όλα στην ψυχή του. Βλέποντας ο Αρχιερεύς την ενάρετη ζωή του, τον χειροτόνησε Ιεροδιάκονο και του έδωσε όλη την φροντίδα και τη διοίκηση της Εκκλησίας. Αποδείχθηκε ο πλέον κατάλληλος να αναλάβει αυτό το βαρύ έργον. Και τέλος ο θαυμαστός Αλύπιος βοήθησε πολύ τον Αρχιερέα στο έργον και τον προορισμό της Εκκλησίας.
Ο πόθος της ψυχής του
Άλλα ο Αλύπιος είχε άλλον πόθο αδάμαστο. Ήθελε να αναχωρήσει από τον κόσμο, για να βρει τη σωτηρία της ψυχής του στη μοναξιά, με μόνον τον εαυτόν του και τον Θεό. Την γνώμη του αυτή την φανέρωσε μόνον στη μητέρα του. Της ζήτησε την άδεια, για να υπάγει, όπως της είπε στην Ανατολή, όπου ήσαν Ησυχαστήρια για Μοναχούς. Και η ευσεβής μητέρα του δεν λυπήθηκε, σαν γυναίκα χήρα και ασθενής που ήταν, για τη στέρηση του υιού της. Με όλη της την καρδιά τον παρακίνησε. Κατόπιν έκαμε προσευχή στο Θεό, αγκαλιάστηκαν με δάκρυα και στεναγμούς, φιλήθηκαν και αποχωρίστηκαν. Οι συμπολίτες του λυπήθηκαν, όταν έμαθαν την αναχώρηση του. Ιδιαιτέρως όμως λυπήθηκε ο Αρχιερεύς, ο οποίος, δια ν το άκουσε έτρεξε αμέσως κοντά του και τον πρόφθασε στα Ευχάϊτα. Εκεί γινόταν η πανήγυρις του Άγιου Θεοδώρου. Τον παρακάλεσε με δάκρυα να επιστρέψει στην πατρίδα. Ο Διάκονος Αλύπιος λυπήθηκε που τον εμπόδισε ο Αρχιερεύς από τον σκοπό του. Αλλά την νύχτα άκουσε θεϊκή φωνή, που του έλεγε:
-Μη λυπάσαι που γυρίζεις πίσω, διότι όπου και αν ζήση κανένας με ευσέβεια και κατά Θεό, εκεί είναι τα Ιεροσόλυμα.
Τοιουτοτρόπως λοιπόν, ήταν θέλημα Θεού, και επέστρεψε πάλι στην πατρίδα του. Βρήκε ένα έρημο τόπον νοτίως της γενέτειρας του. Εκεί έμεινε έγκλειστος σε καλύβι, μακριά από την κοινωνία των ανθρώπων. Εκεί ούτε δένδρο υπήρχε ούτε άλλη παρηγοριά του σώματος.
Ναός της Αγίας Ευφημίας
Αφού έμεινε στο καλύβι αρκετόν καιρό, θέλησε να γίνει και μετέωρος. Είδε σε ένα τάφο ένα στύλο, στον οποίον από τον παλιό καιρό είχαν κτίσει στην κορυφή, ένα λέοντα. Έβαλε στο νου του, να βγάλει το λέοντα και να μείνεις αυτός στο στύλο. Επήγε, λοιπόν, στη χώρα και αγόρασε ένα Σταυρό, μία εικόνα του Χριστού και ένα σιδερένιο μοχλό. Μ' αυτόν ξερίζωσε με δύναμη μεγάλη το ξόανο, δηλ. το λέοντα και έστησε σαν τρόπαιο τον Σταυρόν και την εικόνα του Χριστού. Από τον μεγάλο όμως κόπο αποκοιμήθηκε. Τότε βλέπει στον ύπνο του δύο άνδρες Ιερωμένους και του λέγουν:
-Πολύν καιρό σε περιμένομε, γιατί είναι θέλημα Θεού, να συμμόρφωσης αυτούς τους τόπους και να κτίσης Ναό της πανευφήμου Ευφημίας.
Αμέσως ο Άγιος σηκώθηκε και άρχισε να σκάβει τα θεμέλια. Τότε φάνηκαν πάλιν οι ιερωμένοι εκείνοι άνδρες, από τους οποίους ο μεν ένας κρατούσε θυμιατήρι και σημείωνε τον τύπον, ο δε άλλος έλεγε:
-Ωσαννά, ωσαννά σε τούτο το θυσιαστήριο.
Έτσι ο Άγιος βεβαιώθηκε, ότι ήταν θέλημα Θεού να οικοδομήσει την Εκκλησία. Έκτισε, λοιπόν, εκεί τον Ναό της Αγίας. Όχι όμως μεγαλοπρεπή και πλούσιο. Περνούσε πολλή φτώχεια. Μόνο σε πίστη ήταν πλούσιος. Όταν χτίσθηκε η Εκκλησία πήγαιναν εκεί κάθε μέρα οι άνθρωποι και συζητούσαν με τον Άγιο άφοβα. Αυτό όμως στενοχωρούσε τον Άγιο, γιατί έχασε την ησυχία του.
Επάνω στο στυλό ο καρτερόψυχος
Ανέβηκε λοιπόν σε ένα στύλο. Κάρφωσε στην κορυφή του γύρω σανίδες, ώστε να μη μπορεί να κοιμηθεί ξαπλωμένος, αλλά όρθιος και ξύπνιος να φαντάζεται πάντοτε τα επουράνια. Ήταν δε τότε τριάντα ετών και στεκόταν, ω! του θαύματος, σαν χάλκινο ή λίθινο άγαλμα. Υπόμεινε τις βροχές και τα χιόνια του χειμώνα, τούς άγριους άνεμους, τη λαύρα του καλοκαιριού, την ψύχρα της νύχτας. Αλλά δόξα τω Θεώ, εκείνος ο αθλητής της ουράνιος Βασιλείας, ο καρτερόψυχος, δεν νικήθηκε από τίποτε ούτε από τις απολαύσεις του σώματος. Υπέμενε να κυβερνά το σώμα με λίγο νερό και ψωμί. Και αυτό κάθε τόσες μέρες μια φορά. Με αυτόν τον τρόπο ταλαιπωρούμενος δεν σαλεύτηκε ούτε μια φορά το μυαλό του. Κάθε μέρα πολεμούσε με το θάνατο, και μάχετο με τα πνεύματα της πονηρίας. Κάθε μέρα νικούσε τα πονηρά πνεύματα με τα όπλα της προσευχής. Η μητέρα του αν και αγαπούσε το παιδί της, εν τούτοις βλέποντάς το να υπσφέρει για τον Χριστό τόση κακοπάθεια, παρέβλεπε τη δική της αγάπη για να αναγνωρίσει ανώτερο από το υιό της τον Κύριο. Τι ευλογημένο παιδί! Αλλά και τι φιλόθεη και φιλίστοργη μητέρα! Έμεινε αυτή ως το τέλος κάτω από το στύλο. Έμεινε στο καλύβι, και υπηρετούσε το παιδί της. Κέρδιζε δε την τροφή των με το εργόχειρο, από το οποίον έδιδε μάλιστα και ελεημοσύνη στους φτωχούς.
Αρχόντισσες αφήνουν την ματαιότητα
Διαδόθηκε, λοιπόν, παντού η φήμη του Όσιου, και πολλοί έρχονταν για να τον δούνε και να τον συμβουλευτούνε. Μεταξύ αυτών ήσαν και πολλές γυναίκες, οι οποίες άφηναν τα μάταια του κόσμου και μόναζαν. Τόσο δε ενάρετες ήσαν και τόσο φρόντιζαν για τη σωτηρία της ψυχής τους, ώστε η ζωή τους έγινε φωτεινό παράδειγμα. Σ' αυτές έδωσε ο Όσιος νόμο και κανόνες, πως να πορεύονται. Αργότερα έγινε και η μητέρα του Αγίου μοναχή. Και μαζί με τις υπόλοιπες μονάζουσες δοξολογούσαν τον Κύριο. Ξεχωριστά στην άλλη πλευρά του στύλου είχαν οι άνδρες άλλο Μοναστήρι όπου έψαλλαν ακατάπαυστα, δοξολογώντας τον Κύριο. Επάνω δε στον στύλο στο μέσο αυτών, ο Όσιος έψαλλε πάλιν μαζί με τους Αγγέλους σαν όμοιος με αυτούς
Προφητεύει και θαυματουργεί
Ο Όσιος, μαζί με τα άλλα χαρίσματα, είχε από τον Θεό και το χάρισμα να γνωρίζει τα μέλλοντα. Στους ασθενείς ήταν γιατρός άμισθος, θεράπευσε κάθε ασθένεια, χωρίς φάρμακα η αλοιφές... Όσοι ακόμη είχαν διαφορές και έχθρες μεταξύ τους, έρχονταν στον Όσιο και με τη διδασκαλία του και τις συμβουλές του, γίνονταν φίλοι και γύριζαν στα σπίτια τους, δοξάζοντες τον Θεό. Στην ελεημοσύνη ήταν τόσο πρόθυμος, ώστε χαιρόταν περισσότερο ν αυτός που έδινε από εκείνον, που έπαιρνε.
67 χρόνια πάλι με το κρύο και τους δαίμονας
Κάποια χρονιά έκαμε πολύ βαρύ χειμώνα. Πολύ βαρύτερο από τους άλλους. Το κρύο ήταν δριμύτερο, και έπεσε τόσο πολύ χαλάζι, που σκέπασε τον Όσιο, ώστε δεν μπορούσε να σηκωθεί. Ήταν και γέροντας τώρα, αδύνατος από την πολλή εγκράτεια. Ο πάγος πέρασε από όλα του τα μέλη και τα νεύρα. Πάγωσε και δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Άρχισε να απονεκρώνεται. Παράλυσαν τα γόνατά του. Είχε και μια πληγή κάτω στο πόδι από την πολλή ορθοστασία. Επί δεκατέσσερα έτη, τα τελευταία της ζωής του αρρώστησε και έμεινε μόνο από το ένα πλευρό, χωρίς να μπορεί να γυρίσει από το άλλο. Έμεινε στο στύλο εξήντα επτά (67) έτη. «Ὥσπερ τίς χαλκούς ἀνδριάς, ὄμβρους τέ καί καύσωνι προσπαλαίων, κρυμοῖς τέ καί νιφάσι καί ἀνέμοις καί λαίλαψι». Ήταν ευχαριστημένος που πάλευε με τη ζέστη του ήλιου, με τις βροχές και τα χιόνια και το ψύχος του χειμώνα. Αλλά η φοβερότερη πάλη ήταν με τούς κακούργους δαίμονες.
Η κοίμηση του
Έτσι λοιπόν, αγωνιζόμενος και σιγά-σιγά απονεκρούμενος από τον πάγο, παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο. Ήταν το έτος 608 ή 610 μ.Χ. Τότε βασίλευε ο Ηράκλειος. Απέθανε υπεραιωνόβιος, επάνω δηλαδή από 100 χρόνια. Στην κοίμηση του Οσίου, μαζεύτηκαν αμέτρητοι άνθρωποι άνδρες και γυναίκες για να πάρουν αγιασμό, από τον ασπασμό των αγίων του Λειψάνων. Έμειναν αγρυπνούντες κοντά του και ψάλλοντες τέσσερες ημέρες από την πολλή τους ευλάβεια. Κατά την τελευταία ημέρα, όταν τον ενταφίαζαν έτρεξε ένας δαιμονιζόμενος. Έπεσε στο τάφο του Αγίου. Τον σπάραξε τότε τρομερά το δαιμόνιο. Αλλά με τις πρεσβείες Του Αγίου, έφυγε από τον νέον ο μισάνθρωπος και ο νέος έγινε υγιής και δόξαζε τον Θεό.
Το Μοναστήρι του Αγίου Αλυπίου
Τον βίο του τον έγραψε ένας μαθητής του. Η κάρα του οσίου ευρίσκεται στο Άγιον Όρος, εις την Μονή του Κουτλουμουσίου. Εκεί υπήρχε μοναστήρι του οσίου Αλυπίου. Αυτό 1428 ενώθηκε με την Μονή του Κουτλουμουσίου.